ವೇಮನನ ಅತ್ತಿಗೆಯಾದ ಹೇಮರೆಡ್ಡಿ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಬಸವಣ್ಣ, ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುಗಳಂತಹ ಶರಣರ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತಳಾಗಿದ್ದ ಮಹಾನ್ ಸಾಧಕಿ. ಅವಳು ಜೀವಿಸಿದ್ದು ವೇಮನನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ (೧೭ನೇ ಶತಮಾನ) ಆದರೂ, ಆಕೆಯ ಜೀವನಶೈಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಯದಾಗಿತ್ತು.
ಮಲ್ಲಮ್ಮ ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನೇ ‘ಮಹಾ ಮನೆ’ಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವಳು. ಬಸವಣ್ಣನವರ "ದೇವಲೋಕ ಮರ್ತ್ಯಲೋಕವೇ ಬೇರಿಲ್ಲ ಕಾಣಿರೋ" ಎಂಬ ತತ್ವದಂತೆ, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಿರ್ಲಿಪ್ತಳಾಗಿ, ಕಾಯಕ ಮತ್ತು ದಾಸೋಹದ ಮೂಲಕವೇ ಮುಕ್ತಿ ಕಾಣಲು ಹವಣಿಸಿದವಳು. ಆಕೆಯ ಬದುಕಿನ ಉಸಿರೇ "ಸ್ಥಾವರಕ್ಕಳಿವುಂಟು ಜಂಗಮಕ್ಕಳಿವುವಿಲ್ಲ" ಎನ್ನುವ ಶರಣರ ವಾಣಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯ ಪ್ರತಿರೂಪ: ಮಲ್ಲಮ್ಮನಿಗೆ ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಆದರ್ಶವಾಗಿದ್ದಳು. ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಹೇಗೆ ‘ಚನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ’ ನನ್ನೇ ಪತಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಕೂಡ ಶ್ರೀಶೈಲ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನ ಪರಮ ಭಕ್ತೆ.
* ತನ್ನ ಲೌಕಿಕ ಗಂಡನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆಕೆಯ ಅಂತರಂಗದ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದುದು ಲಿಂಗಯ್ಯನಿಗೆ (ಶಿವನಿಗೆ).
* ಆಕೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇಷ್ಟಲಿಂಗವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಲಿಂಗ ಪೂಜೆ ಇಲ್ಲದೆ ಆಕೆ ನೀರನ್ನೂ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಶರಣರ ಪ್ರಮುಖ ತತ್ವವಾದ ‘ದಾಸೋಹ’ (ಹಸಿದವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡುವುದು) ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ವ್ರತವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಯಾರೇ ಜಂಗಮರು (ಶರಣರು/ಸಾಧುಗಳು) ಬಂದರೂ ಅವರಿಗೆ ಪಾದಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಸಾದ ನೀಡಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆಕೆಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಗೌರವವಿತ್ತು.
ಲೌಕಿಕ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ವೇಮನನಿಗೆ ಅತ್ತಿಗೆ (ಸ್ವಂತ ಅಣ್ಣನ ಹೆಂಡತಿ). ಆದರೆ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ವೇಮನನಿಗೆ ‘ಮೊದಲ ಗುರು’ ಮತ್ತು ‘ತಾಯಿ’.
* ಅಜ್ಞಾನಿ ಮೈದುನ, ಜ್ಞಾನಿ ಅತ್ತಿಗೆ: ವೇಮನ ವಿಷಯ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ‘ಭವಿ’. ಆದರೆ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಶಿವಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ‘ಶರಣೆ’.
* ಶಕ್ತಿಯ ಸೆಲೆ: ವೇಮನನ ಅಣ್ಣ (ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ಗಂಡ) ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ, ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರೆ, ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಅರಿವು’ (Knowledge) ಮತ್ತು ‘ಅನುಭಾವ’ದ (Mysticism) ದೀವಿಗೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ವೇಮನ ಎಷ್ಟೇ ಕೆಟ್ಟ ದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಮಲ್ಲಮ್ಮನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ‘ಶರಣರ ತೇಜಸ್ಸು’ ಅವನನ್ನು ಅಂಜುವಂತೆ ಮತ್ತು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಹೀಗಾಗಿ:
ವೇಮನ ಆ ವೇಶ್ಯೆಯ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ, ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ಬಳಿ ಬಂದು "ಮೂಗುತಿ ಕೊಡು" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಬಳಿ ಮೈದುನನ ಹಠವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಜ್ಞಾನವು ಜ್ಞಾನದ ಎದುರು ನಿಂತ ಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು.
ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ತ್ರೀ ಆಗಿದ್ದರೆ, "ನನ್ನ ಒಡವೆ ಕೊಡಲ್ಲ" ಎಂದು ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದಳೇನೋ. ಆದರೆ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಶಿವಶರಣೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಆ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನೇ ಬಳಸಿ ತನ್ನ ಮೈದುನನ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. "ನನ್ನ ಮೂಗುತಿ ಹೋದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ (ವೇಮನನ) ಉದ್ಧಾರವಾಗಲಿ" ಎಂಬ ವಿಶಾಲವಾದ ಶರಣ ಮನೋಭಾವ ಆಕೆಯದಾಗಿತ್ತು.
----
ಭೋಗಿ ವೇಮನ ಯೋಗಿ ವೇಮನ ನಾದ ಕತೆಯು ನಾಟಕದ ರೂಪದಲ್ಲಿ!
ವೇಮನನ ಜೀವನದ ಈ ಘಟನೆಯು ಆತನನ್ನು 'ಭೋಗಿ'ಯಿಂದ 'ಯೋಗಿ'ಯನ್ನಾಗಿ ಬದಲಿಸಿದ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಘಳಿಗೆ. ತೆಲುಗಿನ ಜನಪದ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹರಿಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಬಹಳ ರೋಚಕವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
ವೇಮನನ ಪದ್ಯಗಳು (ಮೂಲ ಸಾಹಿತ್ಯ) ಮತ್ತು ಆ ಸಂದರ್ಭದ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಈ ಕತೆಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.
ಪಾತ್ರಗಳು:
* ವೇಮನ: ಕಾಮದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಯುವಕ.
* ವಿಶ್ವದಾ (ಅಥವಾ ಮೋಹನಾಂಗಿ): ಹಣದಾಹಿ ವೇಶ್ಯೆ.
* ಹೇಮರೆಡ್ಡಿ ಮಲ್ಲಮ್ಮ: ವೇಮನನ ಅತ್ತಿಗೆ, ಮಹಾನ್ ಶಿವಶರಣೆ.
ದೃಶ್ಯ ೧: ವೇಶ್ಯೆಯ ಹಠ ಮತ್ತು ವೇಮನನ ದೈನ್ಯತೆ
ವೇಮನನು ವಿಶ್ವದಾಳ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆ ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ಮೂಗುತಿಯನ್ನು (ಮುಗಿನ ನತ್ತು) ತಂದುಕೊಡುವಂತೆ ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾಳೆ.
ವಿಶ್ವದಾ: "ವೇಮನ, ನಿನ್ನ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಮೂಗಿನಲ್ಲಿರುವ ಆ ವಜ್ರದ ಮೂಗುತಿ ನನ್ನದಾಗಬೇಕು. ಅದು ನನ್ನ ಕೈ ಸೇರಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ನಿನಗೆ ದಕ್ಕುತ್ತೇನೆ."
ವೇಮನ: "ಅದು ನನ್ನ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಆಭರಣ. ಅದನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಹೇಗೆ?"
ವಿಶ್ವದಾ (ಕುಹಕದಿಂದ): "ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಸಹವಾಸ ನಿನಗೆ ಬೇಡ ಎಂದಾಯಿತು. ಆ ಚಿನ್ನದ ತುಂಡು ನಿನಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೇ ಹೊರತು ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ. ಹೋಗು, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಬೇಡ."
ವೇಮನನಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಮವು ಆತನ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ.
ದೃಶ್ಯ ೨: ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ಅಂತಃಪುರ ಮತ್ತು 'ಷರತ್ತು'
ವೇಮನನು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅತ್ತಿಗೆ ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾಳೆ.
ವೇಮನ: "ಅತ್ತಿಗೆ... ನನಗೊಂದು ಸಹಾಯ ಬೇಕು."
ಮಲ್ಲಮ್ಮ: "ಕೇಳು ಮೈದುನನೇ, ನಿನಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರು ಯಾರು?"
ವೇಮನ: "ನಿನ್ನ... ನಿನ್ನ ಆ ಮೂಗುತಿ ಆಕೆಗೆ (ವೇಶ್ಯೆಗೆ) ಬೇಕಂತೆ. ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತಾಳೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಕೊಡು ತಾಯಿ."
ಮಲ್ಲಮ್ಮನಿಗೆ ವೇಮನನ ಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಬೇಸರ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆಕೆ ಅವನ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಮಲ್ಲಮ್ಮ: "ವೇಮನ, ಈ ಮೂಗುತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದುದಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಒಂದು ಬೆಲೆ ಇದೆ. ಆಕೆಗೆ ಮೂಗುತಿ ಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಅವಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲಿ. ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿವಸ್ತ್ರಳಾಗಿ (ನಗ್ನಳಾಗಿ), ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಬೇಕು. ಅವಳು ಇದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಳಿದ್ದರೆ, ಈ ಮೂಗುತಿ ಅವಳದು."
ವೇಮನನಿಗೆ ಇದು ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿದರೂ, ವೇಶ್ಯೆಯ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ.
ದೃಶ್ಯ ೩: ನಗ್ನ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನೋದಯ
ಅರ್ಥರಾತ್ರಿ. ಹಣದಾಸೆಗೆ ಬಿದ್ದ ವಿಶ್ವದಾ ಒಪ್ಪಂದದಂತೆ ವೇಮನನ ಕೋಣೆಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ವೇಮನ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾನೆ. ಷರತ್ತಿನಂತೆ ಆಕೆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕಳಚುತ್ತಾಳೆ.
ಮೊದಲನೇ ಸುತ್ತು:
ಆಕೆ ನಗ್ನಳಾಗಿ ವೇಮನನ ಸುತ್ತ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮೊದಲ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವೇಮನನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ 'ಕಾಮ'ವಿರುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಅವನನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
ಎರಡನೇ ಸುತ್ತು:
ಆಕೆ ಎರಡನೇ ಸುತ್ತು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವೇಮನನ ದೃಷ್ಟಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. "ಕೇವಲ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ತುಂಡಿಗಾಗಿ ಈಕೆ ಮಾನವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಳಲ್ಲ? ಇವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲ, ಇರುವುದು ಹಣದ ದಾಹ ಮಾತ್ರ," ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಮೂರನೇ ಸುತ್ತು (ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಕ್ಷಣ):
ಮೂರನೇ ಸುತ್ತು ಬರುವಾಗ, ವೇಮನನಿಗೆ ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕೇವಲ ರಕ್ತ, ಮಾಂಸ, ಮೂಳೆಗಳ ಗೂಡು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅತ್ತಿಗೆಯ ಪವಿತ್ರತೆಗೂ, ಈಕೆಯ ನೀಚತನಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅವನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಸುಡುತ್ತದೆ.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವೇಮನನ ಬಾಯಿಂದ ಆಶುಕವಿತೆಯಾಗಿ (ಪದ್ಯವಾಗಿ) ಈ ಸಾಲುಗಳು ಹೊರಬರುತ್ತವೆ. ಇದು ವೇಮನನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ:
"ತೋಲು ತಿತ್ತುವಿದಿ ತೂತಲ ಗಂಪ
ಗಾಲಿ ಬುಡಗವಿದಿ ಕಾಣರೊ ಜನುಲಾರ
ತೋಲು ತಿತ್ತುವಿದಿ ತೂಗಾಡುಚುನ್ನಾದಿ
ವಿಶ್ವದಾಭಿರಾಮ ವಿನುರ ವೇಮ"
ಭಾವಾರ್ಥ:
"ಅಯ್ಯೋ! ಈ ದೇಹವೆಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಚರ್ಮದ ಚೀಲ (ತೋಲು ತಿತ್ತು). ಇದು ತೂತುಗಳಿರುವ ಕುಲಗೆಟ್ಟ ಬುಟ್ಟಿ. ಇದು ಕೇವಲ ಗಾಳಿಯ ಗುಳ್ಳೆ. ಇದರೊಳಗಿರುವುದು ಕೊಳಕು ಮಾತ್ರ. ಇದನ್ನೇ ಶಾಶ್ವತವೆಂದು ನಂಬಿ ನಾನು ಮರುಳಾದೆನಲ್ಲ!"
ಮುಂದುವರೆದು ಆತ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ:
"ಚಿಪ್ಪಲೋನಿ ಮುತ್ತೆಪು ನೀರು
ಚೆಪ್ಪಲೇನಿವಿದಿ ಆಸಗೊನು ಪಸಲೇದು
ತಪ್ಪು ಪನುಲಪೈ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಮೇಲರಾ?
ವಿಶ್ವದಾಭಿರಾಮ ವಿನುರ ವೇಮ"
ಭಾವಾರ್ಥ:
"ಚಿಪ್ಪಿನಲ್ಲಿರುವ ಮುತ್ತಿನಂತಹ (ಪವಿತ್ರವಾದ) ಮನಸ್ಸು ಮುಖ್ಯವೇ ಹೊರತು, ಹೇಳಲಸಾಧ್ಯವಾದ ಈ ಲೌಕಿಕ ಆಸೆಗಳಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ಕೆಲಸಗಳ ಮೇಲೆ, ಪರಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೇಲೆ ಈ ವ್ಯಾಮೋಹವೇಕೆ ಮನವೇ?"
ದೃಶ್ಯ ೪: ವೈರಾಗ್ಯ
ಮೂರು ಸುತ್ತು ಮುಗಿಸಿ, ವಿಶ್ವದಾ ಮೂಗುತಿಗಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ವೇಮನನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಈಗ ಅಗ್ನಿಯಂತಹ ತೇಜಸ್ಸಿರುತ್ತದೆ.
ವೇಮನ: "ನಿಲ್ಲು! ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು. ಆದರೆ ಇಂದು ನನ್ನ ತಾಯಿ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ನನಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಛೀ! ಮಲಮೂತ್ರ ತುಂಬಿರುವ ಈ ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ದೇವತೆಯಂತಹ ಅತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ನೋಯಿಸಿದೆನಲ್ಲ."
ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆತ ವೇಶ್ಯೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ಪಾದಗಳಿಗೆರಗುತ್ತಾನೆ. ಲೌಕಿಕ ಸುಖಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏಕತಾರಿ ಹಿಡಿದು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಹೀಗೆ ಕಾಮುಕನಾಗಿದ್ದ ವೇಮನ, ಅತ್ತಿಗೆ ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ಯುಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ 'ಯೋಗಿ ವೇಮನ'ನಾಗಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬೆಳಕಾದನು.
