ತೆಲುಗು
ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣ: ಸಾಹಿತ್ಯ, ಜನಪದ
ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಮಹಾಪೂರ
೧೨ನೇ
ಶತಮಾನದ ಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣನವರು ಹತ್ತಿಸಿದ ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆಯು ಕೇವಲ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನಷ್ಟೇ
ಬೆಳಗಲಿಲ್ಲ; ಅದು
ನೆರೆಯ ಆಂಧ್ರ ಮತ್ತು ತೆಲಂಗಾಣಕ್ಕೆ ಹರಿದು ಒಂದು ಭವ್ಯವಾದ 'ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ'ವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ರಾಜರು ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳ ಪಾದದ
ಬಳಿಯಿದ್ದ ಸಾಹಿತ್ಯವು, ಬಸವಣ್ಣನವರ
ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ದಲಿತರು, ಶ್ರಮಿಕರು
ಮತ್ತು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಕಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿತು. ಭಾಷೆ, ವ್ಯಾಕರಣ, ಕಾವ್ಯ
ಮೀಮಾಂಸೆ, ಮತ್ತು ಜನಪದರ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು
ಬಸವಣ್ಣನವರ ತತ್ವಗಳು ಹೇಗೆ ಆಳಿದವು ಎಂಬುದರ ಸಮಗ್ರ ಇತಿಹಾಸ ಇಲ್ಲಿದೆ.
೧:
ರಾಜಕೀಯ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆ
ಕಲ್ಯಾಣದ
ಕ್ರಾಂತಿಯ ನಂತರ, ಶರಣರು
ಚದುರಿ ಹೋದಾಗ ಅವರಿಗೆ ನೆರೆಯ *ಕಾಕತೀಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು (ಓರುಗಲ್ಲು/ವಾರಂಗಲ್)* ತಾತ್ವಿಕ ಆಶ್ರಯ
ನೀಡಿತು. ಕಾಕತೀಯರು ಶೈವರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಶರಣ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಅಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು.
ಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ
ನಡೆದ 'ಮಧುವಯ್ಯ ಮತ್ತು ಹರಳಯ್ಯ' ಮಕ್ಕಳ ದಲಿತ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಅಂತರ್ಜಾತಿ ವಿವಾಹ
ಹಾಗೂ ಬಿಜ್ಜಳನ ಹತ್ಯೆಯ (ಜಗದೇವರಸನಿಂದ) ಯಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಅಂದಿನ
ಪ್ರತಿಗಾಮಿಗಳು ಮರೆಮಾಚಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ತೆಲುಗು ಕವಿ *ಪಾಲ್ಕುರಿಕಿ ಸೋಮನಾಥನು*
ಕಾಕತೀಯರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು, ಯಾವುದೇ
ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ *'ಬಸವ
ಪುರಾಣಮು'* ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ
ಈ ಕಲ್ಯಾಣ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವೀರಾವೇಶದಿಂದ ದಾಖಲಿಸಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.
೨: ಕಾವ್ಯ
ಮೀಮಾಂಸೆಯ ಬದಲಾವಣೆ - ಹೊಸ ಕಾವ್ಯನಾಯಕನ ಉದಯ
ಪ್ರಾಚೀನ
ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಿಂಹಾಸನವೇರಿದ ರಾಜರು ಅಥವಾ ಪುರಾಣದ ದೇವರುಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾವ್ಯದ
ನಾಯಕರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ತೆಲುಗು ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಾಯಕ ಮಾಡುವ ಒಬ್ಬ 'ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕ'ನನ್ನು ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿ
ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಇದು ಶ್ರಮಿಕ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಗೌರವ.
ತೆಲುಗು
ಸಾಹಿತ್ಯ ಚರಿತ್ರೆಯ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ
'ಶತಕ' (೧೦೦ ಪದ್ಯಗಳ ಕೃತಿ) ದೇವರುಗಳ ಮೇಲಲ್ಲದೆ, ಬಸವಣ್ಣನವರ ಮೇಲೆಯೇ ರಚನೆಯಾಯಿತು. ಅದೇ *'ವೃಷಾಧಿಪ ಶತಕಮು'*. ಇದರಲ್ಲಿ ಕವಿಯು ಬಸವಣ್ಣನವರನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶಿವನ
ವಾಹನವಾದ *'ನಂದಿಯ
ಅವತಾರ'* ಎಂದು ಕೊಂಡಾಡಿದನು. ಶೃಂಗಾರ ರಸದ ಬದಲಾಗಿ
ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ *'ಭಕ್ತಿ ರಸ'*
ವು ಪ್ರಧಾನವಾಯಿತು.
೩: ಭಾಷಾ
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮತ್ತು ವಚನ ಶೈಲಿಯ ವಿಸ್ತರಣೆ
ಭಾಷೆ
ಕಠಿಣವಾಗಿದ್ದಷ್ಟು ಜ್ಞಾನವು ಮೇಲ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಸವಣ್ಣನವರು ಕನ್ನಡದ 'ವಚನ'ಗಳ ಮೂಲಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಗೊಳಿಸಿದರು. ಇದೇ
ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮನಾಥನು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಮುರಿದು, ದಲಿತರು ಮತ್ತು ರೈತರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಅಪ್ಪಟ, ಸಿಹಿಯಾದ *'ಜಾನು ತೆಲುಗು'* ವಿನಲ್ಲಿ (Janu Telugu) ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚಿಸಿದನು. ಜನಪದರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಾಡಲು
ಅನುವಾಗುವಂತೆ ಕನ್ನಡದ 'ತ್ರಿಪದಿ'ಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ *'ದ್ವಿಪದ'* (ಎರಡು ಸಾಲಿನ ಛಂದಸ್ಸು) ಬಳಕೆಯಾಯಿತು. ಬಸವಣ್ಣನವರ
"ಉಳ್ಳವರು ಶಿವಾಲಯವ ಮಾಡುವರು..." ಎಂಬ ವಚನವನ್ನು ಅದರ ಮೂಲ ಸೌಂದರ್ಯ ಕೆಡದಂತೆ *'ಮಣಿಪ್ರವಾಳ ಶೈಲಿ'* ಯಲ್ಲಿ (ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು, ಮರಾಠಿ
ಭಾಷೆಗಳ ಮಿಶ್ರಣ) ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.
ವಚನಗಳ
ಪ್ರಭಾವ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ, ೧೩ನೇ
ಶತಮಾನದ ವೈಷ್ಣವ ಕವಿ *ಕೃಷ್ಣಮಾಚಾರ್ಯನು* ತನ್ನ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ವಚನ
ಶೈಲಿಯನ್ನೇ ಬಳಸಿ *"ಸಿಂಹಗಿರಿ ವಚನಾಲು"* ರಚಿಸಿದನು! ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬಸವಣ್ಣನವರ ಪ್ರಭಾವವು ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಯ
ಶಬ್ದಕೋಶದ ಮೇಲೂ ಆಯಿತು. ಸಿ.ಪಿ. ಬ್ರೌನ್ (C.P. Brown) ಅವರ ಆಧುನಿಕ ತೆಲುಗು ನಿಘಂಟಿನಲ್ಲಿ *'ಬಸವಣ್ಣ / ಬಸವ'* ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಕೃಷಿಯ ಸಂಕೇತವಾದ *'ಎತ್ತು ಅಥವಾ ವೃಷಭ'* ಎಂದು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ.
೪:
ಕಾವ್ಯದ ವಿಸ್ಮಯ: 'ಉದಾಹರಣ',
'ಪಾಷಾಣ ಪದ್ಯಗಳು' ಮತ್ತು 'ಉದ್ಧರಣೆ'
ಸಾಹಿತ್ಯವು
ಬಸವಣ್ಣನವರನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಹೊಸ ವ್ಯಾಕರಣ ಪ್ರಕಾರಗಳನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು.
* *ಉದಾಹರಣ
ಸಾಹಿತ್ಯ:* ಒಬ್ಬ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕನನ್ನು 'ಅತ್ಯುತ್ತಮ
ಮಾದರಿ' (Role Model) ಎಂದು
ಬಿಂಬಿಸಲು ಭಾಷೆಯ ಎಂಟೂ ವಿಭಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಸೋಮನಾಥನು 'ಬಸವೋದಾಹರಣಮು' (ತೆಲುಗು) ಮತ್ತು 'ಸಂಸ್ಕೃತ ಬಸವೋದಾಹರಣ' ರಚಿಸಿದನು. ಪ್ರತಿ ವಿಭಕ್ತಿಯಲ್ಲೂ ಪಂಡಿತರ *'ವೃತ್ತ'* ಹಾಗೂ ಜನಪದರ *'ಕಳಿಕ ಮತ್ತು ಉತ್ಕಳಿಕ'* ತಾಳಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಸಮಾನತೆ ಸಾಧಿಸಲಾಯಿತು. ಸಂಸ್ಕೃತ
ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಥೀ ವಿಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ, ಕನ್ನಡದ *'ದಾಸೋಹ'*
(ದಾಸೋಹಮಿತಿ ಚ ಬ್ರುವನ್...) ಪದವನ್ನು
ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಬಳಸಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ
ಲೌಕಿಕ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ (ಶೂನ್ಯ ಸಂಪಾದನೆ) *'ಸರ್ವವಿಭಕ್ತಿ ಪದ್ಯ'* ವನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು.
* *ಪಾಷಾಣ
ಪದ್ಯಗಳು:* ಉಚ್ಚಾರಣಾ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಲು 'ಸ್ಪೀಚ್
ಥೆರಪಿ'ಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಲ್ಲಿನಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾದ
ಏಕಾಕ್ಷರ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ಟ, ಡ,
ಢ, ಣ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ರಚಿತವಾದ ಈ ಪದ್ಯಗಳು ಮೆದುಳಿನ
ನರಮಂಡಲವನ್ನು ಉದ್ದೀಪನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಮಹಾಕವಿ *ಭಾರವಿಯ* ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದ್ಯಗಳಿಗೆ
ಸರಿಸಮಾನವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
* *ಉದ್ಧರಣೆ
ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ತಾರ್ಕಿಕ ದಿಟ್ಟತನ:* ಹೊಸ ಕಾವ್ಯ ರಚಿಸುವುದು 'ಉದಾಹರಣ'ವಾದರೆ, ಹಳೆಯ
ವಚನಗಳನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದು *'ಉದ್ಧರಣೆ'*. ೧೫ನೇ
ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ *ಶಿವಗಣಪ್ರಸಾದಿ ಮಹದೇವಯ್ಯನು* ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು *'ಶೂನ್ಯ ಸಂಪಾದನೆ'* ಕಟ್ಟಿದನು.
ಇತ್ತ
ಕ್ರಿ.ಶ. ೧೨೬೦ ರ ಬೆಳಗಾವಿಯ *ಅರ್ಜುಣವಾಡ ಶಾಸನ* ದಲ್ಲಿ "ಸಂಗನ ಬಸವಣನ" ಎಂದು
ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಶಾಸನಗಳಲ್ಲೂ ಬಸವಣ್ಣನವರನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಪಾಲ್ಕುರಿಕಿ ಸೋಮನಾಥನು
ಅಹಂಕಾರಿ ಪಂಡಿತರು ಕಾಯಕ ತತ್ವವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದಾಗ, ಅವರೊಂದಿಗೆ *ನೇರ ವಾದ-ವಿವಾದ (Debates)* ನಡೆಸಿ ಶರಣ ತತ್ವವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.
೫:
ತತ್ವಜ್ಞಾನದ ಮರುವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಮತ್ತು ರಾಜಾಶ್ರಯದ ಧಿಕ್ಕಾರ
ಸೋಮನಾಥನು
*'ಚತುರ್ವೇದ ತಾತ್ಪರ್ಯಮು'* ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ವೇದಗಳ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಯಜ್ಞ-ಯಾಗಾದಿಗಳಲ್ಲ, ದುಡಿಯುವವನ 'ಕಾಯಕ'ವೇ ನಿಜವಾದ ಯಜ್ಞ ಎಂದು ಸಾರಿ ದುಡಿಮೆಗೆ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ ತಂದನು.
ರಾಜ
ಬಿಜ್ಜಳನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದ ಬಸವಣ್ಣನವರ ಗುಣವು ತೆಲುಗು ಕವಿಗಳಿಗೆ 'ನೈತಿಕ ಬೆನ್ನೆಲುಬು' ನೀಡಿತು. ಇದೇ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಕವಿ *ಬಮ್ಮೆರ
ಪೋತನನು* ರಾಜ ಸಿಂಗಭೂಪಾಲನಿಗೆ ತನ್ನ 'ಭಾಗವತಂ'
ಅರ್ಪಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ, ಕವಿ *ಧೂರ್ಜಟಿಯು* ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯನ
ಆಸ್ಥಾನವನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದನು! ಬಸವಣ್ಣನವರ ಶಕುನ ವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ವಿರೋಧಿ ನಿಲುವುಗಳು *ಯೋಗಿ
ವೇಮನನ* ಪದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ (ರಾತಿ ಬೊಮ್ಮಲಕೇಲ...) ಮತ್ತು ತಿರುಪತಿಯ *ತಾಳ್ಳಪಾಕ ಅನ್ನಮಾಚಾರ್ಯರ*
ಕೀರ್ತನೆಗಳಲ್ಲಿ (ಬ್ರಹ್ಮಮೊಕ್ಕಟೇ...) ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದವು.
೬: ಜನಪದರ
ಜೀವನಾಡಿಯಾಗಿ ಶರಣರು (ಕಾಯಕ ಮತ್ತು ದಾಸೋಹದ ಬೆಸುಗೆ)
ಶರಣರ
ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ್ದು ಅರಮನೆಗಳಲ್ಲ, ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನಪದರು!
* *ಗಂಗಿರೆಡ್ಡು,
ಒಗ್ಗು ಕಥೆ ಮತ್ತು ತತ್ವಾಲು:* ಕೃಷಿಗೆ
ಬಸವಣ್ಣನವರು ನೀಡಿದ ಗೌರವದಿಂದಾಗಿ, ತೆಲುಗು
ರೈತರು ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯಂದು ಪೂಜಿಸುವ ಎತ್ತಿಗೆ *'ಬಸವಣ್ಣ' (ಗಂಗಿರೆಡ್ಡು
ಆಟ)* ಎಂದೇ ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ತೆಲಂಗಾಣದ ಕುರುಮ ಮತ್ತು ಯಾದವ ಸಮುದಾಯದವರು ಡಮರುಗ ಬಾರಿಸುತ್ತಾ *'ಒಗ್ಗು ಕಥೆ'*ಯ ಮೂಲಕ ಶರಣರ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ವೇದಾಂತವು ಹಳ್ಳಿಯ
ಭಾಷೆಗೆ ಇಳಿದು ಅಲೆಮಾರಿಗಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ *'ತತ್ವಾಲು'*
(Tattvalu) ಎಂಬ ತಾತ್ವಿಕ ಗೀತೆಗಳಾಗಿ ಮೊಳಗಿತು.
* *ಕಾಯಕಜೀವಿಗಳೇ
ನಾಯಕರು:* ನೇಕಾರ ಸಮುದಾಯದವರು (ಪದ್ಮಶಾಲಿಗಳು) ಇಂದಿಗೂ *ಜೇಡರ ದಾಸಿಮಯ್ಯನನ್ನು* ಆರಾಧ್ಯ
ದೈವವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಧಾನಿ ಬಸವಣ್ಣನವರು ಮಾದಾರ ಚೆನ್ನಯ್ಯನನ್ನು 'ತನ್ನ ತಂದೆ' ಎಂದದ್ದು ದಲಿತರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮೂಡಿಸಿತು.
* *ಚಾಪಕೂಡು
(ಸಹಭೋಜನ):* ಅನುಭವ ಮಂಟಪದ ದಾಸೋಹದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ, 'ಪಲ್ನಾಟಿ ವೀರ ಚರಿತ್ರ'ದ ನಾಯಕ ಬ್ರಹ್ಮನಾಯ್ಡುವು ದಲಿತ ವೀರ *ಕನ್ನಮದಾಸನನ್ನು*
ತನ್ನ ಸೇನಾಪತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ
ಒಂದೇ ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಊಟ ಮಾಡುವ *'ಚಾಪಕೂಡು'*
(ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತಾ ನಿವಾರಣೆ) ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು
ಜಾರಿಗೆ ತಂದನು.
* *ಕಿನ್ನರಿ
ಜಂಗಮರು, ಸೋಬಾನೆ ಪದಗಳು ಮತ್ತು ಬಯಲಾಟ:* ಕೈಯಲ್ಲಿ
ತಂತಿ ವಾದ್ಯ ಹಿಡಿದ *'ಕಿನ್ನರಿ
ಜಂಗಮರು'* ಊರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ವಚನಗಳನ್ನು
ತಲುಪಿಸಿದರು. ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ರಾಗಿ ಬೀಸುವಾಗ ಬಸವಣ್ಣನವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು *'ಸೋಬಾನೆ ಪದಗಳಾಗಿ'* ಹಾಡಿ ಉಳಿಸಿದರು. ಕಲ್ಯಾಣದ ಕ್ರಾಂತಿಯು
ಆಂಧ್ರದ *ವೀಧಿ ನಾಟಕಂ* ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ *ಬಯಲಾಟ*ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡು ಜನಜಾಗೃತಿ
ಮೂಡಿಸಿತು.
* *ಶರಣು
ಮತ್ತು ಜೀವಾಕಾರುಣ್ಯ:* ಮಾರಿ-ಮಸಣಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿ ಕೊಡುವ ಬದಲು, 'ದಯೆಯೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ'ವೆಂದು ಸಾರಿ, *ಬೇಡರ ಕಣ್ಣಪ್ಪನ* ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಜನಪದದಲ್ಲಿ
ಬಿತ್ತಲಾಯಿತು. ಇಂದಿಗೂ ಆಂಧ್ರದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಮೇಲು-ಕೀಳು ಮರೆತು *'ಶರಣು (ಶರಣಾರ್ಥಿ)'* ಎನ್ನುವುದು ವಚನ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಜೀವಂತ
ಕುರುಹು.
೭: ಮಹಿಳಾ
ಸಬಲೀಕರಣ
ಶೃಂಗಾರದ
ವಸ್ತುವಾಗಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಜ್ಞಾನವಂತ 'ಶರಣೆಯಾಗಿ'
ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು.
ಸೋಮನಾಥನು ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯ ದಿಟ್ಟತನವನ್ನು ಹೊಗಳಲು ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ *'ಚೆನ್ನಮಲ್ಲು ಸೀಸಾಲು'* ರಚಿಸಿದನು. ಕಲ್ಯಾಣದಿಂದ ಹೊರಟ ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಶ್ರೀಶೈಲದ
ಕದಳಿ ವನದಲ್ಲಿ (ಸೂರ್ಯ ಸಿಂಹಾಸನ ಪೀಠದ ಮೂಲಕ) ಐಕ್ಯಳಾದದ್ದು, ಆಂಧ್ರದ *'ಚೆಂಚು' ಆದಿವಾಸಿ*
ಜನಾಂಗದವರೊಂದಿಗೆ ಶರಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬೆಸುಗೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ, ಕನ್ನಡದ ಚಾಮರಸನ 'ಪ್ರಭುಲಿಂಗಲೀಲೆ' ಕೃತಿಯನ್ನು *ಪಿಡುಪರ್ತಿ ಸೋಮನಾಥನು*
ದ್ವಿಪದಿಯಲ್ಲಿ ತೆಲುಗಿಗೆ ತಂದನು.
ಉಪಸಂಹಾರ:
ಜ್ಞಾನದ ಮರುಪಯಣ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಮಾನವ ಸಂದೇಶ
ಬಸವಣ್ಣನವರ
ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಎಷ್ಟೊಂದು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ತೆಲುಗಿನಿಂದ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಪಂಡಿತರ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ
(ಶಂಕರಾರಾಧ್ಯನ 'ಸಂಸ್ಕೃತ
ಬಸವ ಪುರಾಣ'), ಮತ್ತು
ಕ್ರಿ.ಶ. ೧೩೬೯ ರಲ್ಲಿ ಕವಿ *ಭೀಮಕವಿಯ* ಮೂಲಕ ಮರಳಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ (ಷಟ್ಪದಿಯ 'ಬಸವ ಪುರಾಣ') ಅನುವಾದಗೊಂಡು ಜ್ಞಾನದ ಮರುಪಯಣದ (Reverse
Translation) ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪವಾಡವಾಯಿತು.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ,
ಬಸವಣ್ಣನವರ ವಚನಗಳು ಮತ್ತು ತೆಲುಗು-ಕನ್ನಡ
ಜನಪದರ ಬದುಕು ನಮಗೆ ನೀಡುವ ಅಂತಿಮ ಸಂದೇಶ ಒಂದೇ: ಭಾಷೆ, ಗಡಿ, ಮತ್ತು ಜಾತಿಗಳ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆದ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಪ್ರೀತಿ, ಅಂದರೆ *"ವಸುಧೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ"*.
ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ಒಂದು ಮನೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಶರಣರ ಪರಮ ಧ್ಯೇಯ.
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ:
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ